Η επιστροφή μου στον κόσμο της ακοής…

Σε ηλικία πέντε ετών, μετά από ακουολογικές εξετάσεις, χρειάστηκε να μου χορηγηθούν ακουστικά βαρηκοϊας και στα δυο αυτιά τα οποία χρησιμοποιούσα μέχρι το Νοέμβριο του 2006.

Τον Ιανουάριο του 1988 είχα μεταβεί στο Ισραήλ για ιατρικές εξετάσεις οι οποίες έδειξαν ότι πάσχω από νευροαισθητήρια βαρηκοϊα. ΄Εχω πάθει βλάβη του ακουστικού νεύρου, όχι όμως του τυμπάνου. Εκείνη την περίοδο με συμβούλευσαν να μην κάνω οποιαδήποτε επέμβαση και να παραμείνω στην κατάσταση που είμαι. Τα ίδια μου είχαν πει και στην Αγγλία και στη Γερμανία, μόνο που οι γιατροί εδώ  πρόσθεσαν  ακόμη ότι έπρεπε να συμβιβαστώ με την πτώση της ακοής και σε κάποια φάση θα ήμουν υποψήφια για κοχλιακό. Μπορεί όμως και να σταθεροποιότανε. Κανείς δεν ήξερε…

Πράγματι με την πάροδο του χρόνου η ακοή μου μειωνότανε, χωρίς όμως να παρουσιάζουν οτιδήποτε το ανησυχητικό τα ακουογραφήματα!

Από το 2000, το δεξί μου αυτί είχε φθάσει στο σημείο να χρησιμοποιείται ως απλό βοηθητικό ενώ το αριστερό να μειώνεται κι αυτό σταδιακά.

Παρόλα αυτά, ανέπτυξα κανονική ομιλία, τέλειωσα κανονικό σχολείο με άριστα, πήγα κολλέγιο όπου τέλειωσα κι αυτό με άριστα, παρακαθησα στις εξετάσεις μαζι με τους άλλους υποψηφίους, τόσο εξωτερικές όσο και εσωτερικές και υπηρεσιακές, με τις ίδιες επιτυχίες. Δουλεύω στο δημόσιο τομέα εδώ και 13 χρόνια όπου μέχρι και τελευταίως κανείς δεν ήξερε ότι κουβαλούσα αυτό το πρόβλημα μαζί μου… Κι αυτό γιατί δεν τους άφησα….

Συμμετείχα και λάμβανα μέρος σε συνέδρια, σεμινάρια, εκδηλώσεις χωρίς να αντιμετωπίζω οποιοδήποτε πρόβλημα.

΄Όταν αρρώσταινα με κρυολόγημα δεν είχα ούτε τρέξιμο μύτης τις πιο πολλές φορές, ούτε οποιαδήποτε άλλα συμπτώματα. Απλά βούλωναν και τα δυο αυτιά για περίοδο μιας με δυο βδομάδων. Την περίοδο αυτή η επικοινωνία μου με το περιβάλλον γινόταν με τη μέθοδο της χειλανάγνωσης,  την οποία ανέπτυξα κι αυτήν.

Από τις 18 Νοεμβρίου 2006, ισοπεδώθηκαν τα πάντα! Αρρώστησα με γρίππη και μου δόθηκε φαρμακευτική αγωγή. Στις 30 Νοεμβρίου, λογικά η ακοή θα έπρεπε να επανέλθει. Κι όμως δεν έγινε… Επισκέφθηκα εκ νέου το γιατρό ο οποίος διαπίστωσε υποχώρηση του κρυώματος και εφόσον υποβλήθηκα σε ακουολογικές εξετάσεις διαγνώστηκε η πτώση της ακοής. Στις 4 Δεκεμβρίου εισήχθηκα στο νοσοκομείο για ορροθεραπεία δέκα ημερών. Στις 14 Δεκεμβρίου, υποβλήθηκα σε ακουολογικές εξετάσεις όπου παρουσιάστηκε μια μικρή βελτίωση. Μου δόθηκε εξιτήριο και ακολούθησε θεραπεία με χάπια κορτιζόνης. Μέχρι και τις 29 Δεκεμβρίου η ακοή δεν επανήλθε στο κανονικό της. Στις 3 Ιανουαρίου 2007 παρουσιάστηκα για εξέταση και πάλι όπου διαπιστώθηκαν τα σκαμπανεβάσματα που παρουσιάζονταν και μου δόθηκε χαρτί για εξέταση στον αξονικό και μαγνητικό τομογράφο μπας και είχε κάτι το κεφάλι μου. Υποβλήθηκα και σε αυτούς, στις 11 Ιανουαρίου με αρνητική ένδειξη.

Η κατάσταση μου όμως ψυχολογικά είχε πάρει την κάτω φορά. Κλείστηκα πολύ στον εαυτό μου, αφού δεν μπορούσα ουτε καν να παρακολουθήσω διαλέξεις, θέατρο, μουσική κλπ που τόσο μου άρεσαν, δεν άντεχα τους θορύβους κλπ. Είχα καταντήσει να κλαίω καθημερινά γι΄ αυτά που βίωνα και αυτά που περνούσα. Είχα αναπτύξει μια ικανότητα πολύ περισσότερη όμως με το διαδίκτυο και εκεί που σέρφαρα μια μέρα το μυαλό μου φωτίστηκε. Από τις 20 Νοεμβρίου σάρωσα όλα τα έγγραφα που είχα στην κατοχή μου και αναζήτησα γιατρούς τόσο στην Ελλάδα όσο και στη Γερμανία, Αγγλία και Ισραήλ. Είχα πάρει απαντήσεις από Ελλάδα, Γερμανία και Ισραήλ, οι οποίοι μου έλεγαν ότι καλύτερα για μένα ήταν να κάνω κοχλιακό.

Στην εισήγηση για το κοχλιακό, έψαξα τα πάντα όσον αφορά γύρω απ΄ αυτό. Και τα ποσοστά επιτυχίας και τους γιατρους κλπ. Κατέληξα να μιλήσω με Ελλαδίτη γιατρό με τον οποίον είχα επικοινωνήσει με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο. Με τον γιατρό αυτό ο οποίος μου απάντησε με όλη την ειλικρίνεια του για όλα όσα τον ρώτησα, έτυχε να είναι και ο γιατρός που με χειρούργησε.

Παίρνω την απάντηση ότι καλύτερα για μένα θα ήταν να κάνω κοχλιακό εμφύτευμα και από τους Κύπριους γιατρούς στα μέσα Ιανουαρίου. Αυτό το διάστημα πάλευα κι εγώ με τον εαυτό μου να ανεβάσω την ψυχολογία μου, ούτως ώστε να μπορέσω να δεχθώ το κοχλιακό χωρίς κανένα πρόβλημα. Μέσα σε αυτό το διάστημα και πάλι μέσω του διαδικτύου γνωρίζω δυο άτομα, δυο κορίτσια τα με τα οποία γίναμε φίλες και οι οποίες με στήριζαν και με εμψύχωναν συνεχώς. Αυτό ήταν πολύ σημαντικό για μένα. Ακολουθούν τότε οι εξετάσεις που προηγούνται της επέμβασης και όταν είδαν ότι άρχισα να στέκομαι στα πόδια μου έκλεισαν ημερομηνία χειρουργείου.

Μεταβαίνω στην Ελλάδα στις 8 Μαρτίου 2007. Σημαδιακή και οριακή ημερομηνία για μένα η 11^η Μαρτίου 2007 όπου εισήχθηκα για την επέμβαση με μια ψυχολογία ανεβασμένη στα ψηλότερα σκαλοπάτια. Μέχρι και οι δικοί μου αναρωτιότανε πως έφθασα να είμαι με τέτοια ψυχολογία και διάθεση και ειδικά ο πατέρας μου που με συνόδευε.

Πραγματοποιείται η επέμβαση, γίνεται προσωρινά η τοποθέτηση κοχλιακού για να δω πως θα ακούσω για πρώτη φορά και επιστρέφοντας στην Κύπρο αναμένω την ημερομηνία τοποθέτησης του δικού μου κοχλιακού. Αυτό γίνεται στις 12 Απριλίου 2007 και τότε αρχίζω ένα νέο μαραθώνιο ακοής.

Στην αρχή οι ήχοι ήταν παραμορφωμένοι. Επέμενα όμως και το φορούσα συνεχώς και το έβγαζα μόνο όταν έπεφτα για ύπνο. ΄Ημουν συνεχώς σε κίνηση και σε επαφή με κόσμο και προσπαθούσα να μάθω, να συνδέω και να ακούω καινούργιους ήχους και φράσεις. Μετά από παρέλευση δυο μηνών κατάφερα να παρακολουθώ τηλεόραση και στους 3 μήνες να παρακολουθήσω σχολική εκδήλωση. Σε αυτήν δυσκολεύτηκα λίγο να ακούσω όλα όσα λέχθηκαν αλλά ήμουν ικανοποιημένη με τον εαυτό μου που κατάφερα να παρακολουθήσω έστω και μέρος της, καταλαβαίνοντας τα πάντα, μετά από παρέλευση 8 μήνων από τη μέρα που διακόπηκαν τα πάντα. Τον Αύγουστο του 2007, πέρασα 10 μέρες καταπληκτικές σε θάλασσα και βουνο, απόλαυσα τα μπάνια μου και σταδιακά βοήθησα τον εαυτό μου να προσπαθεί να επανέλθει σε κανονικό πλέον ρυθμό. Εδώ να σημειώσω ότι στο βουνό για πρώτη φορά στη ζωή μου είχα ακούσει βατράχια να βρύχουν στο ποτάμι, τα νερά στους καταρράχτες από απόσταση να τρέχουν… η αντίδρασή μου δεν περιγράφεται…. Τον ίδιο μήνα ξεκίνησα να μιλω και στο τηλέφωνο έστω και με δυσκολία κυρίως με το σταθερό. Το Σεπτέμβριο του 2007, είχα δηλώσει συμμετοχή σε παγκόσμιο συνέδριο, όπου έλαβα μέρος και κατάλαβα τα πάντα από την αρχή μέχρι το τέλος, ακόμη και αγγλική παρουσίαση. Αυτό μου έδωσε μεγαλύτερη χαρά και δύναμη.

Από τον Οκτώβριο 2007, είμαι φοιτήτρια στο Ανοικτό Πανεπιστήμιο Κύπρου όπου και παρακολουθώ, στο πτυχιακό επίπεδο Ελληνικό Πολιτισμό. Παράλληλα παρακολουθώ ανελλιπώς διάφορες εκδηλώσεις, σεμινάρια και συνέδρια είτε έχουν σχέση με τη δουλειά μου ή με τα ενδιαφέροντα μου, σαν να μην συμβαίνει τίποτα και σαν να μην περνώ αυτή τη δοκιμασία. Πραγματικά είναι δοκιμασία και μεγάλος αγώνας για μένα αλλά δεν το βάζω κάτω. Από Νοέμβριο του 2007 η επικοινωνία μου με το τηλεφωνο ολοένα και γίνεται καλύτερη… Τον Ιανουάριο του 2008 ξεκίνησα και μιλώ και από το κινητό τηλέφωνο και γενικά έχω μπει στον κανονικό ρυθμό πλέον ζωής.

Η δύναμη, η θέληση, η επιμονή, η ζωντάνια και δυναμικότητα μου για ζωή μ' έμαθαν να παλεύω…

Μην φοβάστε. Αισιόδοξα και με το κεφάλι ψηλά πετυχαίνουμε…. ΄Εξάλλου είναι και το ρητό που δεν ειπώθηκε τυχαία…   

                                                           «Ο τολμών νικά…»